Wyszukiwarka:

Wszędzie ------------------ Artykuły Newsy Informacje Linki Pliki

SYSTEM REPARTACYJNY. System repartacyjny (zwany również systemem umowy pokoleniowej) to tradycyjna forma systemu emerytalno - rentowego, który przynajmniej od zakończenia II wojny światowej funkcjonował we wszystkich krajach rozwiniętych. W Polsce występował do dnia 31 grudnia 1998 roku. Jest on nadal stosowany we Francji i Włoszech. Polega on na tym, że osoby pracujące płacą składki, a z nich państwowy zakład ubezpieczeń na bieżąco wypłaca emerytury tym, którzy już zakończyli Pracę. Składki nie są inwestowane i nie pracują jak kapitał, czyli nie jest możliwe ich pomnażanie z korzyścią dla następnych pokoleń. Upraszczając - emerytura dziadka finansowana była składkami wnuka. Wysokość wypłat nie była rezultatem własnych, dokonywanych przez lata pracy oszczędności, a - w wielu wypadkach - skutkiem przetargów branżowych i nacisków politycznych. Póki pokolenie wnuków jest dostatecznie produktywne, a emerytury dziadków niezbyt wygórowane i niespecjalnie liczne, taki system jakoś funkcjonuje. Nowoczesne społeczeństwa charakteryzują się wzrostem długości życia z jednej strony i zmniejszaniem się wskaźnika urodzin z drugiej. Na dłuższą metę nie da się utrzymać sytuacji, w której coraz mniejsza armia wnuków finansuje emerytury rosnącej rzeszy dziadków. Ma on liczne wady, które szczególnie nasilają się przy obecnych trendach demograficznych, czyli starzeniu się społeczeństwa. Określany jest jako : nieprzejrzysty, anty-motywacyjny i niesprawiedliwy. Przyczynami tak niekorzystnego określania tego systemu są: 1) zmniejszenie przyrostu naturalnego na świecie - gwałtowny wzrost osób w wieku emerytalnym, a spadek liczby osób objętych składką - czyli coraz mniej pracujących przypada na jednego emeryta i coraz mniej zarabiających utrzymuje jedną osobę pobierającą świadczenia emerytalne, 2) odmienne traktowanie dłużników - prawo do umorzeń zaległości i układów ratalnych dla dużych przedsiębiorstw, a bezwzględne ściąganie należności od firm małych, 3) wzrost kosztów obsługi świadczeń w wyniku wzrostu realnej wartości emerytur i rent w stosunku do wynagrodzeń, 4) łagodzenie poprzez system skutków bezrobocia, 5) brak ścisłego związku między sumą zapłaconych składek a świadczeniem, 6) podatność na manipulacje polityczne, 7) finansowo zależny od wahań na rynku pracy i stanu budżetu państwa. Mimo tych wszystkich mankamentów miał jednak dla emerytów jedną ważną zaletę. Była nią odporność na załamania gospodarcze i skutki długofalowej inflacji. Waloryzowana odpowiednimi wskaźnikami emerytura, mimo hulających dookoła ekonomicznych i politycznych zawieruch, wciąż utrzymywała swoją wartość.