Reymont Władysław Stanisław

• ur. 1867 • zm. 1925 •

   
Władysław Stanisław Reymont (1867–1925), właśc. Rejment, przede wszystkim powieściopisarz i nowelista, dramatopisarstwem
zajmował się przygodnie i z miernym powodzeniem. Warunki życia sprawiły, że nim Reymont zaistniał jako pisarz, spełniał się –
dość połowicznie – w różnych zawodach: krawca, uhonorowanego w wieku 17 lat dyplomem czeladnika; aktora, bez większego
talentu, w teatrach wędrownych (1885–1888 i potem okresowo); pracownika Kolei Warszawsko–Wiedeńskiej. To ważniejsze zajęcia –
a były jeszcze epizody związane z handlem, przemysłem, cyrkiem oraz określone odmowy i pragnienia. Na przykład Reymont nie
chciał – przeciwstawiając się woli ojca, organisty wiejskiego – zostać organistą, ale pragnął wstąpić do zakonu paulinów na Jasnej
Górze i ukończyć paryską Ecole Libre des Sciences Politiques. Inna sprawa, że twórcy takiemu jak on, ceniącemu fakty i rzetelność
obserwacji, poznawane miejsca oraz przygodne profesje i miłostki dostarczyły kanwy do wielu utworów. Liczne i urozmaicone
doświadczenia życiowe wykorzystał w nowelach i powieściach, z których najważniejszymi są: Komediantka (1896), Fermenty (1897),
epopeja łódzka Ziemia obiecana (1899), trylogia historyczna Rok 1794 (1913–1918). Za Chłopów (1904-1909) otrzymał w listopadzie
1924 r. literacką Nagrodę Nobla.