Wyszukiwarka:
Artykuły > Studia >

POLSKA A UNIA EUROPEJSKA




POLSKA A UNIA EUROPEJSKA 16 grudnia 1991r. został podpisany Układ o stowarzyszeniu Polski ze Wspólnotami Europejskimi i ich krajami członkowskimi. Układ wszedł w życie 1 lutego 1994r. Celem układu jest: ustanowienie odpowiednich podstaw do dialogu politycznego popieranie rozwoju handlu i harmonijnych stosunków gospodarczych stworzenie podstaw pomocy finansowej i technicznej dla Polski stworzenie podstaw stopniowej integracji Polski ze Wspólnotami Europejskimi popieranie współpracy w dziedzinie kultury Układ o stowarzyszeniu obejmuje okres przejściowy o maksymalnym wymiarze 10 lat, podzielony na 2 etapy po 5 lat. W preambule Układu zawarty jest zapis stwierdzający, że ostatecznym celem Polski jest członkostwo w UE. Rada Europejska na szczycie w Kopenhadze w 1993r. ustaliła kryteria, które kraje postkomunistyczne muszą spełnić w celu uzyskania członkostwa we Wspólnotach Europejskich: stabilność instytucji gwarantujących demokrację, poszanowanie prawa, poszanowanie praw człowieka oraz uznanie i ochronę praw mniejszości narodowych istnienie i funkcjonowanie gospodarki rynkowej, która jest zdolna sprostać presji konkurencji i siłom rynkowym Wspólnot Europejskich zdolność do przyjęcia obowiązków wynikających z członkostwa Polska jest jednym z 10 krajów postkomunistycznych, które podpisały Układ o stowarzyszeniu ze Wspólnotami i ubiegają się o członkostwo w UE. Postanowienia Układu Europejskiego: realizacja ma prowadzić do utworzenia strefy wolnego handlu artykułami przemysłowymi między Unią a danym krajem stopniowa liberalizacja handlu ma następować przy zachowaniu zasady asymetrii (czyli szybszego otwierania rynków Unii na towary krajów słabszych) strony układu zobowiązują się do respektowania zasady standstill – oznacza ona, że z chwilą wejścia w życie układu nie mogą wprowadzić żadnych barier taryfowych lub pozataryfowych interesy stron układu zabezpieczone są klauzulami ochronnymi, oznaczającymi możliwość wprowadzenia na czas określony środków chroniących własne rynki, jeśli wymaga tego sytuacja regulacja dotyczące tworzenia strefy wolnego handlu są uzupełnione postanowieniami dotyczącymi współpracy gospodarczej, finansowej, kulturalnej i dialogu politycznego Realizacja postanowień Układu podpisanego przez Polskę ze Wspólnotami Europejskimi może przyczynić się do: intensyfikacji wymiany handlowej pozytywnie wpłynie na wzrost gospodarczy i kształtowanie się inflacji zwiększy zakres pomocy zagranicznej Korzyści z członkostwa Polski z UE: zniesienie wszelkich barier w ramach jednolitego rynku – dodatkowe możliwości rozwoju handlu, wzrostu produkcji, zatrudnienia, dochodów w PL oszczędności związane z funkcjonowaniem w ramach jednolitego rynku wpłyną pozytywnie na konkurencyjność Polski możliwość rozszerzenia eksportu artykułów rolnych na rynek UE zwiększenie mobilności kapitału i siły roboczej większe bezpieczeństwo inwestorów krajowych i zagranicznych bezpieczeństwo zewnętrzne (aspekt polityczny) Komitet Integracji Europejskiej – został powołany zgodnie z ustawą w 1996r. Jest on naczelnym organem administracji rządowej do spraw koordynowania i programowania polityki w sprawach związanych z integracją Polski z UE oraz programowania i koordynowania działań administracji państwowej w zakresie otrzymywania pomocy zagranicznej. 28.01.1997 rząd przyjął Narodową Strategię Integracji, dokument, w którym przedstawiono cele włączenia Polski do UE, omówiono niezbędny zakres dostosowań gospodarczych i prawnych oraz kierunki działań w dziedzinie polityki wewnętrznej i zagranicznej. W czerwcu 1997r. rząd przyjął Harmonogram Implementacji Narodowej Strategii Integracji. Wyznaczono w nim kalendarz wdrażania Narodowej Strategii Integracji oraz organy za to odpowiedzialne. W kwietniu 1998r. rząd przyjął Narodowy program przygotowania Polski do członkostwa w UE. Od 31 marca 1998r. toczą się negocjacje dotyczące członkostwa naszego kraju w UE. Zostanie wypracowana treść traktatu akcesyjnego określającego warunki członkostwa Polski w UE. Traktat akcesyjny będzie poddany procedurze ratyfikacji przez parlament Polski, krajów członkowskich UE i Parlament Europejski. Negocjacje zaczęły się od przeglądu wtórnego prawa wspólnotowego, tzw. screeningu, który polega na porównaniu prawa wspólnotowego z normami prawa kraju ubiegającego się o członkostwo. Zgodnie z postanowieniami Rady Europejskiej w Essen w 1994r. program PHARE stał się podstawowym instrumentem finansowym strategii przedczłonkowskiej. Fundusze przedakcesyjne zaczęły funkcjonować od roku 2000, to programy: ISPA i SAPARD.