Wyszukiwarka:
Artykuły > Studia >

Ortodoksyjna teoria finansów publicznych




Ortodoksyjna teoria finansów publicznych Dominowała przez cały XIX w. do I wojny światowej aż do wielkiego kryzysu lat 1929 - 1933. Teoria ta zaleca aby budżet państwa był jak najmniejszy. Podwaliny tej teorii stworzył J.B. Say, który uważał że podatek jest ciężarem nie tylko z prywatnego ale i ekonomicznego punktu widzenia. Założenia teorii: - budżet powinien być bezwzględnie i stale zrównoważony - wyrównanie poziomu oszczędności i inwestycji - budżet powinien być tworzony tylko w wysokości która pozwala na sfinansowanie podstawowych zadań publicznych państwa (zachowanie łady wewnętrznego i obronności narodowej) - przed ciężarami z tytułu podatków należy chronić bogate warstwy społeczeństwa - ciężary podatkowe powinny być ponoszone przez biedne warstwy społeczne Jest to bardzo skrajna teoria, wręcz nie realistyczna wobec ilości operacji dochodowo wydatkowych rządu. W 1920 roku w Brukseli zajęto stanowisko wobec ortodoksyjnej teorii finansów że państwa które wchodzą na drogę deficytu budżetowego doprowadzą kraj do ruiny.