Wyszukiwarka:
Artykuły > Biografie >

Norwid Cyprian Kamil




Norwid Cyprian Kamil


• ur. 1821 • zm. 1883 •


Norwid Cyprian urodził się 24 IX 1821 we wsi Laskowo-Głuchy opodal Radzymina. W latach 1831-1832 i 1834-1837 uczył się w
warszawskim gimnazjum na Lesznie. W V klasie przerwał naukę i zapisał się do prywatnej szkoły malarskiej Aleksandra Kokulara, a
w 1838 przeniósł do pracowni Jana Klemensa Minasowicza. Jesienią 1840 rozpoczął pracę jako aplikant w Heroldii Królestwa
Polskiego. Debiutował (anonimowo) w lutym 1840, ogłaszając w ósmym numerze "Piśmiennictwa Krajowego" wiersz Mój ostatni
sonet. W 1841 odbył dłuższą podróż po Królestwie. W 1842 opuszcza Warszawę i po krótkim pobycie w Krakowie oraz
paromiesięcznym w Niemczech jedzie do Włoch. W 1843 podejmuje we Florencji studia rzeźbiarskie u Luigi Pompaloniego. W tym
też czasie poznaje Marię Kalergis, wielką miłość swego życia. W czerwcu i lipcu 1846 przesiedział blisko miesiąc w berlińskim
więzieniu. Po uwolnieniu wyjechał do Brukseli, gdzie poznał m.in. generała Skrzyneckiego i Lelewela oraz przyjął status emigranta.
W 1847 wraca do Rzymu. Zaprzyjaźnia się tu z Krasińskim i zbliża do księży zmartwychwstańców, ostro też występuje przeciwko
politycznej działalności Mickiewicza w okresie Wiosny Ludów. Na początku 1849 wraca na stałe do Paryża; przyjaźni się ze
Słowackim, Chopinem, Bohdanem Zaleskim. Fatalna sytuacja materialna zmusza go do opuszczenia Europy: 29 listopada 1852
wyjeżdża z Paryża, by 12 grudnia wsiąść w Londynie na statek odpływający do Ameryki Północnej. Tam przez kilka miesięcy
choruje; później znajduje pracę w introligatorni i księgarni, zarabia modelowaniem sztucznych szczęk z wosku, próbuje szczęścia
jako rysownik. W połowie 1854 wyrusza do Europy i po paromiesięcznym pobycie w Londynie wraca do Paryża. Następne lata to
okres bardzo intensywnej pracy pisarskiej Norwida, i jednocześnie pogłębiający się niedostatek, bieda, wreszcie skrajna nędza. W
lutym 1877 Norwid zmuszony jest zamieszkać w Zakładzie Św. Kazimierza na paryskim przedmieściu Ivry. Umiera tutaj 23 V 1883.
Pogrzeb odbył się na cmentarzu Ivry. Po pięciu latach zwłoki poety przeniesiono - nie znalazł się albowiem nikt, kto by opłacił grób -
do jednej ze zbiorowych mogił polskich na cmentarzu w Montmorency.
Ważniejsze utwory (jeśli nie zaznaczono inaczej, daty w nawiasach dotyczą pierwodruku): Pieśni społecznej cztery stron (1849),
Zwolon (1851), Noc tysięczna druga. Komedia w jednym akcie (powst. 1850), Promethidion (1851), Auto-da-fe. Komedia w jednym
akcie - i jednej scenie (1859 razem z poematem Szczesna), Czarne kwiaty (1857), Białe kwiaty (1857), O Juliuszu Słowackim w
sześciu publicznych posiedzeniach (1861), Poezje. Pierwsze wydanie zbiorowe, Lipsk 1863 (tu obok drobnych utworów Quidam i
Krakus, Książę nieznany. Tragedia), Vade-mecum (cykl wierszy przygotowanych do druku 1865-1866, nie wydany za życia autora),
Za kulisami. Fantazja (powst. 1861-1866), Rzecz o wolności słowa (1869), A Dorio ad Phrygium (powst. 1871), Pierścień wielkiej
damy (powst. 1872), Miłość czysta u kąpieli morskich. Komedia (powst. 1880), nowele: Ad leones (powst. 1881-1883), Stygmat
(powst. 1882-1883), Tajemnica lorda Singelworth (powst. 1883), rozprawa Milczenie (powst. ok. 1882).