Wyszukiwarka:
Artykuły > Studia >

NEGOCJACJE CENOWE




NEGOCJACJE CENOWE PLAN PRACY 1. Pojęcie negocjacji 1.1. Definicja. 1.2. Fazy negocjacyjne. 1.3. Najważniejsze zasady negocjacyjne. 2. Negocjacje cenowe jako element negocjacji handlowych. 2.1. Negocjacje handlowe. 2.2. Negocjacje cenowe. 2.2.1. Negocjacje cenowe ze strony kupującego. 2.2.2. Negocjacje cenowe ze strony sprzedającego. 1. Pojęcie negocjacji 1.1 Definicja Podstawowe określenie negocjacji można ująć w proste stwierdzenie : jest to sekwencja wzajemnych posunięć, poprzez które strony dążą do osiągnięcia możliwie korzystnego rozwiązania częściowego konfliktu interesów. W negocjacjach należy więc uwzględnić: obustronność korzyści (uzasadnionych), uczciwość, trwałość, przydatność społeczną, sprawność prowadzenia oraz pogłębianie dobrych stosunków między pertraktującymi stronami. Przyczyna ,dla której prowadzimy negocjacje, polega na tym, że chcemy doprowadzić do osiągnięcia rezultatu korzystniejszego niż ten, który możemy osiągnąć bez negocjacji. 1.2 Fazy negocjacji I. Przygotowanie do negocjacji. Przed przystąpieniem do negocjacji należy odpowiedzieć na wiele pytań, z których najważniejsze brzmią: • Dlaczego rozpoczynamy negocjacje i czego one mają dotyczyć ? • Kto będzie naszym przeciwnikiem? Jaki przyjmie styl? • Jakie oferty wyjściowe zamierzamy przedstawić? Do jakiego poziomu jesteśmy skłonni czynić ustępstwa? • Gdzie zamierzamy prowadzić negocjacje, w jakim miejscu? (nasze terytorium czy strony przeciwnej) • Jak długo zamierzamy prowadzić rozmowy? Ile czasu możemy poświęcić? Dobre wyniki w negocjacjach osiąga się przede wszystkim dzięki dobremu przygotowaniu. Jeśli jedna ze stron negocjacyjnych jest lepiej przygotowana to uzyska więcej. Przygotowanie do negocjacji jest procesem obejmującym kilka ważniejszych elementów: - analizę interesów własnych i drugiej strony; - analizę alternatyw; co zrobisz, jeżeli negocjacje nie zakończą się powodzeniem; - zdefiniowanie kwestii negocjacyjnych; temat rozmowy; w jakich sprawach chcecie podjąć wspólną decyzję; - opracowanie obiektywnych kryteriów dla oceny każdej z omawianych kwestii; - przygotowanie propozycji rozwiązania problemu, w tym oferty wstępnej składanej drugiej stronie. A. Myślenie twórcze W indywidualnej technice myślenia twórczego można zastosować takie zasady jak : • Prowokowanie wątpliwości • Stymulowanie przypadkowych słów • Metaforyczne rozwijanie cech Skutek tych technik ma być taki, że odczuwamy znacznie lepiej zagadnienie i odkrywamy nietypowe na nie spojrzenie. Pierwsza faza grupowego treningu polega na rozładowaniu napięcia i wprowadzeniu poczucia swobody, rozrywki, ciekawości. Spośród technik grupowych myślenia twórczego najsłynniejsza jest “burza mózgów”. B. Dobór reprezentantów Zagadnienie to jest bardzo ważne, jeżeli negocjacje są prowadzone przez przedstawicieli. Pierwsza kwestia dotyczy ilości negocjatorów. Najprościej mówiąc powinno ich być tylu, ilu potrzeba, by zabezpieczyć każdy omawiany aspekt. Idealnie jest, by po przeciwnych stronach znalazło się tyle samo przedstawicieli – daje to poczucie równości. Dobór osób powinien uwzględniać: • Zdolności negocjacyjne i przymioty osobowości. • Znajomość specjalistycznych zagadnień związanych z przedmiotem • Zdolność współdziałania z zespołem, ograniczony indywidualizm. • Przewidywane role do spełnienia w trakcie negocjowania. Członek zespołu negocjatorów powinien posiadać odpowiednie cechy. Można tu wymienić takie elementy jak: • Zaufanie - ze strony innych członków zespołu. • Uznanie ze strony przeciwnej. • Role grupowe - dobierając współpracowników trzeba tak działać, by mieć możliwość obsadzenia najczęściej występujących w zespołach negocjacyjnych ról grupowych. L i d e r - powinien to być ktoś, kto potrafi sprawnie organizować pracę zespołu, P r o t o k o l a n t - którego zadaniem jest notowanie wszystkich ustaleń podejmowanych w trakcie dyskusji S ł u c h a c z - jego rola polega na tym aby pamiętał wszystko co było mówione, K r y t y k - prowadzi oceny pod kątem krytycznej oceny postępów w negocjacjach, K o n t r o l e r - pełni ją osoba o najwyższej pozycji, autorytet C. Przygotowanie miejsca rozmów. Istnieją koncepcje aby tak organizować samo miejsce negocjacji, by mieć wygodną pozycje, podczas gdy strona przeciwna ma mniej wygodną. Zasada ogólna przygotowania miejsca do negocjacji wymaga, by sugerowało ono nastawienie życzliwe i partnerskie. Najlepsze kontrakty uzyskuje się najczęściej gdy obie strony są ulokowane możliwie wygodnie. II. Otwarcie rozmów Polega na wyrównaniu nastroju i zbudowaniu zaufania do siebie i swoich ofert. Oferta ma być pewna, ale musi być też uczciwa. Przygotowaniem do jej wprowadzenia powinna być rozmowa wstępna. Kolejnym zadaniem negocjatora jest eksploracja, czyli przeprowadzenie wywiadu na temat głównych elementów sytuacji: • Czy przedstawiciele drugiej strony mają wystarczająco dużo władzy, by podejmować decyzje? Jeśli tak, który jest osobą najważniejszą? • Czy przygotowana została właściwa strategia negocjacyjna? W tej fazie można stosunkowo łatwo przejść od kooperacji do rywalizacji lub do rozmów rzeczowych. • Czy trafnie zostały przewidziane aspiracje i intencje drugiej strony? Jakich oczekuje ona korzyści? Co chce załatwić, jaką ma listę zakupów? III. Przedstawienie propozycji. Podstawą jest stwierdzenie że to właśnie (oferty, propozycje) są motorem negocjacji, a nie argumenty i uzasadnienia. Propozycje są także - co warto mieć na uwadze-formą kontrolowania sytuacji. W okresie stawiania propozycji, ofert należy zachowywać maksymalne spojrzenie na sytuację. Przedmiotem rozważań może być termin dostaw, sposób płatności, rodzaje transportu oraz cena. IV. Ustępstwa i oferty Zasada „ustępstwo za ustępstwo” Zaczynając negocjacje podajemy lepsze oferty niż te, które nas zawodzą, zakładając z góry pewne ustępstwa. Różnicę między pierwszą ofertą a oczekiwanym kontraktem nazwiemy - marginesem negocjacyjnym. Ustępstwa powinny być dokonywane małymi kroczkami-jeżeli udaje się nam wykonywać mniejsze kroki niż stronie przeciwnej, to uzyskamy większe realne korzyści. Zasada „obszaru środkowego” Stosowana symetrycznie przez obie strony pozwala określić ofertę. Oferty bardzo rozbieżne to pułapka dla obu stron. Złagodzenie różnicy stanowisk wymaga ustępstwa - z reguły pierwsza ustępuje strona słabsza. Żądając ustępstw należy stosować strategię minimalizacji - nie ujawniamy wagi uzyskanych ustępstw, ani nie okazujemy entuzjazmu gdy zostaną przedstawione. Lepiej jest obniżać oferty częściej, ale o mniejsze wartości, niż rzadziej, o większe. 1.3. Najważniejsze zasady negocjacyjne : • Negocjowane mogą być tylko oferty, propozycje. Uzasadnienia i argumenty są jedynie materiałem dodatkowym. • Ustępuj tylko z wyczuciem, rezygnując z niewielkich “porcji” -ani zbyt szybko ,ani zbyt wolno. • Pamiętaj o punkcie środkowym-dążenie do niego jest naturalnym kierunkiem postępowania obu stron. • Zawsze słuchaj uważnie ofert drugiej strony, nie lekceważ ani słów, ani sposobu mówienia. • Określ wewnętrzne swoje “minimum”, a ogłoś propozycję znacznie wyższą, tworząc przestrzeń dla ustępstw. • Staraj się przekonać drugą stronę, że mimo najlepszych chęci nie możesz zejść poniżej pewnego progu. Jednak nie trać elastyczności. • Zawsze przygotuj kilka różnych ofert, nigdy nie ograniczaj się do jednej. • Formułuj swoje oferty w sposób pewny, bez wahania. Natomiast ustępstwa rób podkreślając trudności, wątpliwości. • Nierealistyczne oferty i nieuzasadnione wymagania są szkodliwe dla negocjacji. • Mierz wysoko! V. KOTRAKT KOŃCOWY Kontrakt końcowy powinien być opracowany na piśmie i zawierać wszystkie ustalenia i warunki ich realizacji. Dokumentacja rezultatów negocjacji jest gwarancją poprawnej realizacji następujących potem działań handlowych czy gospodarczych. Kontrakt końcowy o charakterze handlowym powinien zawierać: • preambułę (wstęp) - powinna zawierać ogólne informacje o kontrakcie, nawiązanie do innych umów, jednoznaczne określenie negocjujących stron, itp. • określenie zakresu kontraktu - zawiera szczegółowe dane, m. in. czego dotyczy kontrakt oraz obowiązki stron. • sposób dostarczenia towaru - jest to jedna z najważniejszych spraw, dotyczy bowiem czasu, w jakim towar będzie dostarczony. • cenę • okres płatności • dokumentację techniczną • gwarancje • zasady arbitrażu w wypadkach nieporozumień • warunki zerwania umowy na skutek nieprzewidzianych okoliczności. 2. Negocjacje cenowe jako element negocjacji handlowych 2.1 Negocjacje handlowe Obecnie wiele firm zdaje sobie sprawę z tego, jak szeroki jest zakres skutecznych technik negocjacyjnych i jak są one ważne. Niektóre rozwijające się przedsiębiorstwa handlowe starają się wyposażyć swych handlowców w te czynniki wraz z zestawem do sprzedaży. Najważniejszymi elementami negocjacji handlowych są: • jakość • terminy dostaw • usługi • cena • warunki płatności • gwarancje Ważnym etapem procesu negocjacji są przygotowania i wnioski z nich wypływające3 : 1. Cele negocjacyjne stanowią wypadkowa strategicznych celów firmy 2. Zaplecze - BATNA -szczególnie wtedy, gdy negocjacje dotyczą wielu zmiennych, jest odpowiedzią na pytanie „co zrobię jeżeli nie dojdzie do porozumienia?” 3. Przy negocjacjach jest ważne : -z jednej strony posiadanie dolnej granicy ustępstw. Ułatwia to nie poddawanie się presji i konsoliduje grupę negocjacyjną. Ponadto w pełnomocnictwach, negocjatorzy otrzymują wskazania minimalnej linii ustępstw, której przekroczenie jest traktowane jako nielojalność wobec zespołu negocjatorów. -z drugiej strony przyjęcie dolnej granicy może prowadzić do usztywnienia stanowiska. Jeżeli reakcja drugiej strony jest podobna , to w konsekwencji maleje gotowość do uzgodnień. 4. Firma generuje zyski nie tylko poprzez właściwą kalkulację warunków sprzedaży lecz poprzez ulokowanie ich we właściwych realiach rynkowych. Jedną z cech zachowań społecznych jest „ bycie takim jak kreują nas inni” 5. Negocjator przed przystąpieniem do rozmów winien poznać zasady obowiązujące w macierzystej firmie, wiedzieć komu sprzedaje, na jakich warunkach i jakie korzyści klientowi będzie mógł zaoferować. Przy negocjacjach należy dojść do porozumienia. Sprzyja temu rozpoczęcie rozmów od kwestii wzbudzających najmniej kontrowersji. W dalszym etapie negocjacji handlowych mogą pojawić się różnego rodzaju przeszkody. Trudność w rozmowach sprawia nie tyle różnorodność podejmowanych działań, ile niespójny wizerunek firmy wśród klientów. Jednym ze środków pokonania tego problemu jest pozycjonowanie firmy, które powinno się przeprowadzić w fazie przygotowania negocjacji. Pozycjonowanie jest próbą odzwierciedlenia firmy ,jej produktów od konkurencji poprzez skierowanie oferty swoich usług do konkretnego segmentu rynku. Strategia pozycjonowania produktu wpływa na dalsze działanie firmy ,tj. planowanie własnych, pozwalających na sprostanie w walce konkurencyjnej, strategii negocjacyjnych - tworzeniu argumentów handlowych. Pozycjonowanie firmy na rynku można zawrzeć w trzech krokach4 1. Określenie złożone pomiędzy własną ofertą, a ofertą konkurencji. 2. Przeprowadzenie selekcji różnic w stosunku do konkurencji w oparciu o ustalone kryteria. 2. Określenie strategii działania na rynku - argumenty handlowe. Przy negocjacjach, strategia firmy generalnie powinna iść w kierunku obniżenia cen, oraz rozszerzenia gwarancji. Osoby z którymi prowadzimy negocjacje nie zawsze znają cechy produktów, a także nie znają wszystkich korzyści związanych z danym zakupem. Kontrahent ma prawo nie wiedzieć ,dlatego zadaniem negocjatora jest redukcja jego niepewności. Dokonuje się tego na różne sposoby. Jednym ze sposobów jest zamiana cech produktu na korzyści klienta. To, które korzyści są ważniejsze od innych decydują potrzeby klienta. Wiedzę o nich, przed przystąpieniem do rozmów negocjator czerpie z własnego doświadczenia, znajomości rynku ,intuicji. Sprzedający też ma prawo do niewiedzy. Z tego też względu, z większym prawdopodobieństwem wystąpi brak akceptacji sprzedającego, jeżeli będzie on udawał osobę kompetentną, niż gdy przyzna się do niewiedzy. Reasumując, zanim zostanie zaprezentowany produkt poznajmy korzyści mogące zmotywować klientów do jego zakupu. 2.2 Negocjacje cenowe Negocjacje cenowe są jednym z elementów negocjacji handlowych. Poznanie ceny, o którą „rozsądnie” jest prowadzić negocjacje powinno stanowić jedną z podstawowych trosk nabywcy. Cena produktu tworzona jest według dwóch zasad: • Kosztu, który jest sumą niezbędnych wydatków na wytworzenie produktu i na utrzymanie przedsiębiorstwa; wydatki te obejmują: -surowce, -transport, -energiê, -koszty robocizny bezpośredniej, -koszty ogólne, -zysk. • Praw rynku, określonych przez: -cykl konkretnego rynku, -rodzaj konkretnego rynku -pozycję dostawcy na rynku, -politykę produkcyjną dostawcy, -wydajność i efektywność produkcji, -doświadczenie zdobyte przez dostawcę w miarę zwiększania rozmiarów produkcji tego wyrobu . Istnieją różne rodzaje cen, które wytrawny nabywca powinien umieć wykorzystywać podczas przygotowywania i przeprowadzania negocjacji • Cena rynkowa. • Cena odstraszająca. Jest to przypadek kiedy dostawca proponuje cenę, która zraża do współpracy z nim. W tej sytuacji ryzykuje on utratę klienta, lecz wydaje mu się, iż jest to bardziej wygodne niż oznajmić, że nie jest w stanie sprostać dodatkowym zamówieniom. • Cena zachęcająca. Propozycja ceny niższej od rynkowej w celu uzyskania pierwszego kontraktu z przedsiębiorstwem • Cena błędna. Jest to hipoteza, której nigdy nie można odrzucić: dostawca może się mylić... na swoją korzyść lub swoim kosztem. Jest to przypadek podwykonawców, którzy niedostatecznie panują nad swoimi kosztami i czynią czasami propozycje nie znając rzeczywistych elementów składowych ich kosztów własnych. • Cena „latarnia”. Istnieją pewne specyficzne rynki (np. Rotterdam dla produktów naftowych, Kair dla bawełny), gdzie można uzyskać bardziej korzystne warunki, z racji koncentracji popytu i podaży, a w konsekwencji bardziej rozwiniętej konkurencji. • Cena dumpingowa. W tym przypadku cena sprzedaży jest niższa od kosztów produkcji. Na przykład dostawca z zagranicy może otrzymywać (dopłaty) rządowe do eksportu i tym samym stosować ceny dumpingowe. Nie sposób porównać go z dostawcami krajowymi, lecz z tworzonego przez niego rynku można korzystać tak długo, jak długo w kraju tego dostawcy prowadzona będzie polityka wspierająca eksport. • Cena alarmowa (niebezpieczna). W tym przypadku można skorzystać z ceny, która nawet nie pokrywa w całości kosztów ogólnych: sprzedający chce zawrzeć umowę ze „stratą” , której przyczyny trzeba ustalić razem z nim. Trzeba uważać na słabość przedsiębiorstwa, które funkcjonuje w taki sposób; po przekroczeniu bowiem pewnych granic może to podważyć trwałość jego istnienia. Konieczne jest śledzenie jego sytuacji finansowej (bilansów, sprawozdań, itp.). 2.2.1 Negocjacje cenowe ze strony kupującego Podczas negocjacji występują elementy , z którymi stykają się agenci kupna. W negocjacjach nad umową przy ustalonej cenie powinni być gotowi na korygowanie cen i na inne niespodziewane problemy. Innym sposobem analizy propozycji jest przestudiowanie historii ceny, różnych rządowych wskaźników, w jaki sposób powstała wymieniona cena, jak się kształtują ceny pojedynczych elementów składających się na cenę ogólną, szczegółowych kosztów szacunkowych, czynników nieprzewidzianych. Rozróżnia się dwa rodzaje celów negocjacyjnych; • Kiedy negocjacje dotyczą zakupu produktu, to cele odnoszą się do : -ceny, -jakości, -transportu produktu, -usług dostawcy związanych z produktem, -terminów dostaw i innych podobnych parametrów. • Kiedy przedmiotem negocjacji jest wejście na rynek, to cele dotyczą poszukiwania i klasyfikacji nowych dostawców. Przed ustaleniem celów negocjacji zakupów produktu należy porównać oferty różnych dostawców, wprowadzając ich w stan rywalizacji (konkurencji).Należy uwzględnić parametry, których liczba zmienia się w zależności od konkretnego zakupu. Ocena konkurencyjności (atrakcyjności) dostawców ze strony kupującego może być dokonana za pomocą dwóch metod: 1. Metody oceny punktowej (metody ważonej) 2. Metody graficznej Ad. 1 Metoda oceny punktowej Metoda ta polega przede wszystkim na ocenie głównych cech konkurencyjności dostawców, jakimi są: -jakość -terminy -usługi -cena Następnie trzeba przyznać każdemu dostawcy ocenę ogólną, która może być ważona w zależności od hierarchii znaczenia, jakie nadajemy tym cechom konkurencyjności. Ad. 2 Metoda graficzna Diagram oceny jest rodzajem tarczy, której centrum oznacza ocenę najniższą. Każda ćwierć okręgu koła - diagramu przedstawia jeden z czterech głównych parametrów za pomocą których ocenia się dostawcę: cena, jakość, terminy dostaw, usługi. Każdy z parametrów może być rozwinięty na elementy składowe. Parametr cena dzieli się na: - „strukturę ceny sprzedaży”(rozumie się przez to ogół informacji przekazywanych nabywcy przez dostawcę, dotyczących struktury, tzn. składników kosztów produkowanych wyrobów -poziom ceny dostawcy w stosunku do ceny proponowanej przez konkurencję - „warunki płatności proponowane przez dostawcę”. Ocena parametru „struktura ceny sprzedaży” Propozycje dostawcy uszeregowane w hierarchii ważności (od najważniejszych do najmniej ważnych) • Dostawca przedstawia szczegółową strukturę ceny (płace, surowce, koszty ogólne, marżę zysku);uzależnia obniżkę od rozmiarów zakupu, a zmiany cen od wyników analizy (zwłaszcza w przypadku podwykonawstwa) • Dostawca zgadza się na dyskusje dotyczące szczegółowej analizy ceny przez nabywcą; konkluzje uwzględnia zwłaszcza przy określaniu obniżek, modyfikacji ceny • Dostawca może dostarczyć jedynie szacunkowa analizę ceny produktu; mimo to jest ona wystarczająca do uzasadnienia żądanej ceny • Dostawca zgadza się na badanie szacunkowej analizy ceny przez nabywcę; akceptuje konsekwencje, jeśli następują zmiany kosztów • Dostawca uchyla się od przedstawienia struktury ceny swojego produktu • Dostawca sam nie zna struktury ceny sprzedaży swego produktu. 2.2.2 Negocjacje cenowe ze strony sprzedającego Sprzedawca podczas określania ceny może zastosować różne strategie: • wyczekiwanie: czeka aż wszyscy konkurenci przedstawią ceny • zaskoczenie: podaje nierealne ceny z zamiarem rozmów o zniżkach z kupującymi • fait accompli: przedstawia ostateczną cenę i czeka na reakcję • wycofanie się: wysyła listę cen i czeka; przy pierwszych oznakach sprzeciwu - wycofuje się • pozorne wycofanie się: jeśli cena jest krytykowana podczas dyskusji, sprzedawca skłania kupca do myślenia, że dojdą do porozumienia; ostatecznie bez innych alternatyw kupujący jest skazany na początkową cenę • odwrócenie: na pierwszą oznakę presji, sprzedawca wycofuje się i podaje nową cenę - jeśli to jest możliwe: cenę wyższą • ograniczenie: utrzymuje tę samą pozycję w ramach wcześniej wytyczonych ograniczeń • zmylenie: przedstawia kupującemu wszystkie informacje korzystne tylko dla siebie • udział: ustala cenę po przedyskutowaniu jej z konkurentami • asocjacja: zdobywa cenniki konkurentów i powołuje się na ich ceny • dysocjacja: podaje inną cenę niż konkurenci, nie zważając na żadne normy obowiązujące w danej branży • rozstajne drogi: uzależnia cenę od co najmniej dwóch warunków - cena dla nabywcy spełnia je wszystkie • na wyrost: gdy konkretna cena zostanie wymieniona, cena początkowa wydaje się myląca • randomizacja: ceny zupełnie nie pasują do rzeczywistości • próbka losowa: nie zawsze udaje się sprzedać towar z tą samą marżą • salami: nie ma ustalonej ceny - przy każdej dostawie cena będzie ustalana oddzielnie • widły: sprzedawca podaje zawyżoną cenę, kupujący zaniżoną - sprzedawca ma nadzieję na ostateczną cenę po środku tego przedziału. W ogólnym zarysie kupujący i sprzedający mają te same cele, a do sprzedającego należy wypracowanie takiego układu, który spełniałby oczekiwania obydwu stron. Pod koniec negocjacji wzrasta skłonność do kompromisu. Jeżeli sprzedającemu uda się zagrać na czas i przeciągnąć rozmowy, może wówczas uzyskać znaczne ustępstwa. Zadowolenie klienta wynika najczęściej ze sposobu, w jaki uzyskał daną cenę, a nie z samej wysokości ceny. Klient będzie bardziej zadowolony gdy wywalczy niższą cenę, niż gdy uzyska łatwo cenę wyższą. Poczucie dobrego interesu Jeżeli klient uznał, że taki właśnie interes udało mu się zrobić, będzie zadowolony i chętnie przystąpi do kolejnej transakcji z tym samym sprzedawcą. Sprzedawcy traktują to pojęcie wyłącznie w kategorii cen. Oto przykłady: • klient, który chciał kupić starszy model urządzenia po niższej cenie, będzie zadowolony, gdy okaże się, że z ostatniego egzemplarza właśnie ktoś inny zrezygnował - i to on zrobi dobry interes • klient zapłaci cenę niższą niż wcześniej ustalona w ofercie będzie czuł, że to dobry interes, podczas gdy inni kontrahenci płacili jeszcze niższą cenę • jeżeli cena, którą klient ostatecznie zapłaci będzie niższa od tej, której się spodziewał, będzie on zadowolony, pomimo tego, że jego przypuszczenia były zupełnie przypadkowe • klient kupuje drogi towar, ale sprzedawca gwarantuje jego wysoką jakość - klient kończy z zadowoleniem negocjacje licząc na uznanie współpracowników i szefów za zakup towaru wysokiej jakości • potwierdzenie dobrego smaku klienta przez osobę trzecią, niezależnie od tego, czy cena jaką zapłacił była wysoka, czy niska • zakup towaru droższego, który może być użytkowany dłużej od innych • dodanie do towaru premii, powoduje poczucie dobrego interesu, nawet jeśli towar był droższy od innych Ustępstwa cenowe Dobrze jest stosować przeliczniki, tak aby klient poczuł się usatysfakcjonowany. Wielkość kontraktu: - obniżka ceny w zamian za zwiększenie ilości sprzedanego towaru - obniżka ceny serwisu w zamian za inne zobowiązania Długość kontraktu: - niższa cena, ale kontrakt obowiązywać będzie dłużej - niższa cena, ale klient zobowiąże się do powtórnego korzystania z usług sprzedawcy Sprzedaż wiązana: - obniżenie ceny na jeden artykuł pod warunkiem zakupu innego artykułu - obniżka ceny za towar w zamian za roczną umowę o serwis - obniżka ceny towaru w zamian za zakup części zamiennych Lepsze warunki realizacji umowy: - w przypadku zgody na płatność loco odbiorca, sprzedawca zwiększy rabat - jeżeli klient zapłaci teraz połowę ceny, a przy odbiorze resztę, cena będzie obniżona - obniżka ceny przy krótszym terminie zapłaty Warunki dostawy: - obniżka ceny towaru gdy klient pokryje koszty dostawy - obniżka ceny towaru w zamian za wydłużenie terminu dostawy - obniżka ceny gdy zamiast dostaw miesięcznych będzie jedna Opakowanie: - niższa cena w zamian za większe opakowania Zmiana specyfikacji: - obniżka ceny towaru w zamian za usunięcie jednego z elementów - obniżka w zamian za zakup towaru w innym kolorze W powyższych przypadkach obie strony coś zyskują - robią dobry interes. Negocjacje zwyżki ceny Podniesienie cen nie jest łatwe dlatego wymaga opanowania pewnych umiejętności. Ideą nadrzędną jest utrzymanie klienta. Oto wskazówki, które mogą w tym pomóc: Zdobądź maksimum informacji na temat przyczyny nagłej zwyżki ceny. Jeżeli zwyżka będzie odpowiednio uargumentowana, to klient nie zerwie transakcji. Podwyżka powinna mieć solidne potwierdzenie w dokumentacji. Uprzedź klienta o podwyżce jak najwcześniej. Nabywca musi się trzymać swoich planów budżetowych. Musi zatem wiedzieć o podwyżce dużo wcześniej. Nabywca musi oswoić się z nową ceną. Wiadomość o podwyżce przekazuj osobiście. Dotyczy to ważnych klientów. Powinni otrzymać pełne wyjaśnienie motywów podwyżki. Daj się klientowi pozłościć. Klient ma do tego prawo. Smuć się razem z klientem. Nie dyskutuj z klientem na temat ceny. Podwyżka nie była zależna od sprzedawcy. Trzymaj swoich zwierzchników z dala od klienta. Najlepiej o podwyżce poinformuje pracownik bezpośrednio zajmujący się klientem. Omawiaj sytuację w kategoriach ogólnych. Nie można zbyt szczegółowo argumentować zwyżki ceny - klient zacznie sam szukać rozwiązań. Zadawaj klientowi pytania. Można zadawać pytania, sugerując różne formy pomocy klientowi, np. rabaty, zmiany w zamówieniach, itp. Demonstruje się w ten sposób zainteresowanie dobrem klienta. Przedłużaj termin wprowadzenia podwyżki jedynie w ostateczności. Gdy zależy nam na kliencie możemy przedłużyć termin obowiązywania starej ceny. Tylko do konkretnego terminu potwierdzonego przez klienta. Prowadź szkolenie swojego personelu na wypadek podwyżki. Należy wyjaśnić motywy i okoliczności każdej podwyżki. Wybiegi taktyczne ze strony klienta • sztuczne zaniżanie ceny - taktyka ta polega na wstępnym podawaniu korzystnej oferty, by później dodawać nowe warunki, np. - obietnice wielkich zamówień w przyszłości, które się nie spełnią - obietnice szybkiego uregulowania rachunków, które będą przekroczone Obrona: nie wierz ustnym obietnicom, sprawdź jak solidny jest twój klient, w umowie zostaw możliwość własnych korekt. • wobec faktu dokonanego - klient może płacić mniejszą kwotę - różnicy może nie zwrócić. • krypto-licytacja - gdy jest jeden kupujący i kilku sprzedających, kupujący może doprowadzić do osobistego spotkania sprzedających - sytuacja powoduje, że opuszczają ceny. Obrona: odmowa uczestniczenia w niepewnej transakcji, uczestniczyć jako ostatni, wyznaczyć sobie granice ustępstw. https://www.bluevision.pl/marketing-szeptany