Leśmian Bolesław

• ur. 1877 • zm. 1937 •

Leśmian Bolesław (właśc. Lesman). Urodził się 22 I 1877 (według niektórych źródeł 1878 lub 1879) w Warszawie. Do 1901 mieszkał

na Ukrainie; w Kijowie ukończył gimnazjum klasyczne oraz wydział prawa na Uniwersytecie św. Włodzimierza. W latach 1903–1906

przebywał we Francji. W 1911 założył (wraz z Kazimierzem Wroczyńskim i Januszem Orlińskim) eksperymentalny Teatr Artystyczny

w Warszawie. W latach 1912–1914 ponownie przebywał we Francji. Podczas wojny mieszkał w Łodzi, gdzie był kierownikiem

literackim Teatru Polskiego. 1918–1922 mieszkał i prowadził notariat w Hrubieszowie, a następnie w Zamościu; w 1933 zmuszony był

zrezygnować z pracy na skutek ujawnionych nadużyć finansowych jednego z urzędników. W 1933 wybrany został na członka

Polskiej Akademii Literatury. Od 1935 mieszkał w Warszawie. Zmarł 7 XI 1937.

Debiutował w 1895, jako Lesman (nazwisko zmienił później za namową kuzyna, Antoniego Langego), wierszem Sekstyny

opublikowanym w “Wędrowcu”. W młodości pisał również wiersze w języku rosyjskim (moskiewskie “Zołotoje runo” i "Wjesy”

drukowały w latach 1906–1907 poemat Pieśni przemądrej Wasylisy i cykl liryków Księżycowe upojenie). Wydał zbiory wierszy: Sad

rozstajny (1912), Łąka (1920), Napój cienisty (1936); w rok po śmierci poety ukazał się zbiór Dziejba leśna. W 1913 opublikował

Leśmian także dwa zbiory opowiadań: Klechdy sezamowe i Przygody Sindbada Żeglarza. Powieść fantastyczną oraz wydał dwa tomy

Opowieści nadzwyczajnych Edgara Allana Poe we własnym przekładzie i ze słowem wstępnym. Jest także autorem szkiców,

artykułów i recenzji publikowanych w czasopismach (wydał je w 1959 Jacek Trznadel pt. Szkice literackie). W 1956 ukazał się w

Londynie zbiór Klechd polskich, powst. 1913–1914. W 1985 Rochelle H. Stone wydała nie publikowane “baśnie mimiczne” Leśmiana:

Pierrota i Kolombinę oraz Skrzypka Opętanego. W 1994 Jacek Trznadel włączył do wyd. Poezji nie publikowany wcześniej poemat

dramatyczny Zdziczenie obyczajów pośmiertnych.