Cykl adaptacji ludzi do zmiany według E. Scheina Model cyklu adaptacyjnego K.Lewina i E.Scheina K.Lewin opracował model procesu wprowadzania zmian, zwany też modelem cyklu adaptacyjnego, który następnie został rozwinięty przez E.Scheina i innych autorów. Obecnie model ten cieszy się dużą popularnością. W wersji przedstawionej przez R.Webbera model adaptacyjny składa się z czterech następujących sekwencji: 1) Wywoływanie niezadowolenia. Ludzie nie są skłonni akceptować zmiany, dopóki są zadowoleni z istniejącej sytuacji. Dlatego zasadą wprowadzania zmian jest, że niezadowolenie musi wyprzedzać zmianę. Aby osiągnąć pożądany stan niezadowolenia kierownik może wybrać jeden z trzech sposobów zachowania się: · nie robić niczego i czekać, aż ludzie uświadomią sobie potrzebę zmian, · wywołać lęk, wytworzyć poczucie zagrożenia, · wywołać nadzieję i powiedzieć, o ile będzie lepiej, jeśli ludzie się zmienią , 2) Rozmrażanie. Do zasadniczych elementów należą: · zlikwidowanie poparcia dla dawnych postaw, · nasycenie otoczenia nowymi wartościami do osiągnięcia, · minimalizacja wzmocnienia zmian w pożądanym kierunku. 3) Konwersja, czyli faza zmieniania. Jest to faza, w której wprowadza się właściwą zmianę. Konwersja przebiega zwykle najefektywniej w warunkach partycypacji. Ludzie popierają to, co współtworzą. Ludzie, których zmiana dotyczy, muszą otrzymać prawo aktywnego uczestnictwa i mieć poczucie współwłasności planów i przeprowadzanych zmian. 4) Ponowne zamrożenie. W tej fazie winno nastąpić ustabilizowanie zmienionej sytuacji i scalenie wielu różnych zaistniałych zmian. Kierownik musi podtrzymywać zaszczepione zmiany w zachowaniach podwładnych, bo jeśli tego nie zrobi, a zwłaszcza jeśli środowisko podwładnego skrytykuje nowy sposób bycia, wówczas z trudem nabyte postawy wygasną. Do technik "zamrażających" zmianę należą: · częste nagrody udzielane przez kierownika · samolubne lub indywidualistyczne kończy się śmiercią lub niewolą, · poparcie ze strony współpracowników w organizacji, · odizolowanie od poprzedniego układu społecznego, jeśli ów układ nie akceptuje zmiany.
Najczęściej czytane
Adam Mickiewicz "Dziady część III" Mit grecki - pojęcie i podział Biblia Literatura parenetyczna; ideał rycerza i władcy, ascety - świętego, oraz kochanka Quo Vadis "Treny" J. Kochanowskiego Topos śmierci w kulturze i sztuce średniowiecza Adam Mickiewicz „Dziady” cz. II, IV, I Henryk Sienkiewicz „Potop” „Pan Tadeusz” czyli Ostatni zajazd na Litwie... Molier "Świętoszek" - charakterystyka Tartuffe'a Barok - literackie i ideowe wyznanie epoki Filozofia starożytnej Grecji i Rzymu Barok - charakterystyka epoki. Filozofowie greccy. Wybrane mity greckie, ich sens oraz ponadczasowy charakter Wizja Boga, świata i człowieka... "Świętoszek” Molier’a – charakterystyka postaci Porównaj dwie wybrane relacje literackie z życia w obozach Stanisław Wyspiański “Wesele”