Wyszukiwarka:

Wszędzie ------------------ Artykuły Newsy Informacje Linki Pliki

Charakterystyka zanieczyszczeń powietrza w rejonie Beskidu Śląskiego Grafika aktywna - mapaCharakterystyczne umiejscowienie Beskidu Śląskiego w łuku Karpat oraz dominujące na tym obszarze kierunki wiatrów powodują, że nad masyw ten napływają zanieczyszczenia gazowe i pyłowe z wysoce uprzemysłowionego Górnego Śląska, północnych Moraw, Krakowa oraz bardziej lokalnie z okolic Bielska-Białej i Żywca (Waksmundzki 1983). Jak pisze A.Kułaga (1995) stopień zanieczyszczenia powietrza poszczególnymi związkami w rejonie masywu zależny jest w dużej mierze od pory roku. W okresie grzewczym znaczna część dwutlenku siarki dostaje się nad Beskid Śląski w wyniku tzw. niskiej emisji, czyli głównie ze spalania węgla w lokalnych paleniskach domowych i piecach centralnego ogrzewania. W okresie letnim dominuje natomiast opad pyłów, który jest silnie uzależniony od sumy opadów. W ujęciu przestrzennym największe wartości imisji dwutlenku siarki w ciągu roku (ponad 30 mg/m2/doba) notowane są w północno-wschodniej części Beskidu Śląskiego. Ponieważ korytarzami przepływu zanieczyszczeń są główne obiżenia dolinne obszaru, także i w dolinach Wisły, Brennicy i Żylicy notuje się równie wysokie wartości (Kułaga 1995). Zaobserwowano również podobny rozkład zanieczyszczeń tlenkami azotu. Jego wartości zmieniają się od 0.025 mg/m2/doba w Jaworzynce do 0.071 w Węgierskiej Górce w okresie letnim i około 0.14 do 0.26 mg/m2/doba w okresie zimowym w rejonie Bielska - Białej. Podwyższone wartości tlenków azotu w stosunku do dwutlenku siarki w mniejszych dolinach bocznych tłumaczy się poprzez obecność ciągów komunikacyjnych związanych z uwalnianiem NOx przez pojazdy silnikowe (Kułaga 1995). Dla analizy degradacji drzew w obszarach górskich ważnym jest fakt, że największe koncentracje zanieczyszczeń powietrza rejestrowane są na wysokości około 1200 - 1500 metrów npm, co wraz z trudnymi warunkami klimatycznymi (górna granica zasięgu lasu) ma bardzo duży wpływ na żywotność drzewostanu w szczytowych partiach masywu (Czemerda i in. 1992).