Wyszukiwarka:
Artykuły > Studia >

BEZPIECZEŃSTWO EKOLOGICZNE




BEZPIECZEŃSTWO EKOLOGICZNE Bezpieczeństwo ekologiczne społeczeństwa i gospodarki wymaga nie tylko wprowadzenia zabezpieczeń przed niekorzystnym oddziaływaniem na środowisko działalności, ale także zabezpieczenia odpowiednich zasobów dyspozycyjnych wody, zachowania rolniczej przestrzeni produkcyjnej o pożądanych parametrach, zwiększenia lesistości kraju, w perspektywie do 33%, oraz zwiększenia powierzchni obszarów chronionych, w perspektywie do 30% terytorium kraju. Nadrzędną wartością w polityce Trzeciej Rzeczypospolitej jest człowiek, będzie więc on także nadrzędną wartością w polityce ekologicznej państwa. Oznacza to, że zdrowie społeczeństwa jako całości, komfort środowiska, w którym żyją i pracują społeczności lokalne oraz życie i zdrowie każdego obywatela są głównym, niepodważalnym kryterium w realizacji polityki ekologicznej na każdym szczeblu. Nowa polityka ekologiczna państwa ma służyć zaspokajaniu rosnących potrzeb człowieka, zarówno materialnych jak i odnoszących się do jakości otaczającego go środowiska. Człowiek wraz ze swoją działalnością jest ściśle sprzężony z systemem przyrodniczym (powietrze, woda, gleby, ekosystemy, zasoby biologiczne, różnorodność biologiczna). Zachowanie równowagi w tym systemie wymaga spójnego i łącznego zarządzania zarówno dostępem do zasobów środowiska oraz likwidacją i zapobieganiem powstawaniu negatywnych dla środowiska skutków działalności gospodarczej (ochrona środowiska) jak i racjonalnym użytkowaniem zasobów przyrodniczych (gospodarka wodna, leśnictwo, ochrona i wykorzystanie zasobów surowcowych i glebowych, planowanie przestrzenne). Powinno to znaleźć odbicie w odpowiednich strukturach zarządzania na szczeblu państwowym, wojewódzkim i samorządowym, zaś środki do ich osiągnięcia były dobierane przede wszystkim w oparciu o kryteria efektywności ekologicznej i ekonomicznej. "Polityka ekologiczna państwa" przygotowana przez polski rząd w 1990 r., u progu okresu transformacji, zaakceptowana następnie w 1991 r. przez Sejm i Senat. Dokument ten, choć lakoniczny i w wielu miejscach deklaratywny, odegrał jednak ogromną rolę stymulującą wobec wszystkich struktur państwowych w ich działaniach na rzecz środowiska. W istotny sposób przyczynił się także do podniesienia świadomości ekologicznej społeczeństwa.